«گواوا» میوه ای منحصر به مناطق گرمسیری

«گواوا» میوه ای منحصر به مناطق گرمسیری

«گواوا» میوه ای منحصر به مناطق گرمسیری«گواوا» معروف به سیب و زیتون محلی میوه ای منحصر به مناطق گرمسیری به ویژه سیستان و بلوچستان سرشار از ارزش غذایی و دارای کاربردهای درمانی و صنعتی است که در صورت توسعه کشت آن سوددهی و ارزآوری بسیار خوبی خواهد داشت. گواوا معروف به سیب مناطق گرمسیری در گذشته های بسیار دور از مکزیک تا پرو کشت می شد اما امروز کشت و پرورش آن در نقاط گرمسیری و نیمه گرمسیری دنیا گسترش یافته است.
گواوا به عنوان میوه دسری از اهمیت ویژه ای برخوردار است. از درخت گواوا به عنوان حصار و همچنین گیاه زینتی نیز استفاده می شود.

گیاه کم توقع
گواوا گیاه بسیار کم توقعی است و کاشت و پرورش آن به صورت باغ یکدست یا مخلوط با سایر درختان میوه به منظور تولید میوه ارگانیک در بسیاری از مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری دنیا رواج دارد.
کاشت و تولید گواوا در ایران بسیار محدود و کمیاب است و در برخی مناطق هرمزگان و سیستان و بلوچستان از جمله شهرستانهای چابهار، سرباز، نیکشهر و بخش زرآباد کنارک از بسترهای تولید محدود آن در کشور است اما قابلیت صنعتی شدن این میوه را نیز دارند. مناطق عمده کشت این محصول در دنیا کشورهای جنوب آسیا، هاوایی، کوبا و هند است.

زیتون محلی
در زبان بومی جنوب سیستان و بلوچستان گواوا به «زیتون محلی» معروف است. گواوا یا زیتون محلی میوه ای با ارزش غذایی بالا و نسبتا ارزان در مناطق تولید و دارای طعم و عطر خاص است. این میوه منبع غنی «ویتامین ث» و «پکتین» و دارای مقادیر مناسبی از کلسیم و فسفر بوده و همچنین بذر آن غنی از آهن است. میوه گواوا میوه بسیار خوشمزه ای است که از پوست آن سالاد و دسر تولید و ژله گواوا نیز معروف است. ارقام وحشی گواوا منابع خوبی برای تولید ژله هستند لذا در صورت صنعتی شدن از میوه گواوا می توان کره میوه ای، شربت و آبمیوه هم تهیه کرد.
همچنین برگ گواوا در درمان بیماری اسهال مورد استفاده قرار می گیرد و در صنایع رنگ و تانن سازی نیز کاربرد دارد. گواوا درختچه ای است با پوست قهوه ای که در شرایط رطوبتی بالا تا ارتفاع شش تا ۹ متر با تنه ای به قطر ۳۰ سانتیمتر یا بیشتر نیز رشد کرده و گسترش می یابد. گواوا دارای ارقام دسری، ارقام مناسب فرآوری و ارقام دومنظوره است.
بخش زرآباد شهرستان کنارک در جنوب غربی ترین نقطه استان سیستان و بلوچستان در جنوب شرقی ایران که به «هندوستان کوچک» معروف است و از جمله نقاط مستعد و با ظرفیت های فراوان کشاورزی است که به لحاظ خاک مساعد و آب فراوان به «زرآباد زرخیز» مشهور است.